هر روز بیست و چهار پله را بالا می رفت تا برسد به پشت بام دوم– بالای بالا – پشت خر پشته ، جایی که دوردانه هایش آنجا خانه داشتند.

با وسواس خاصی هر روز به آنها رسیدگی می کرد، مبادا بدون آب و دانه بمانند.

چوب اش را در هوا می چرخاند با حرکات معنی داری که فقط برای دوردانه ها و خودش قابل فهم بود، آنها را به پرواز در می آورد ، آنها هم در آسمان آبی زیبا پرزنان می چرخیدند، می رقصیدند و برای صاحب شان دلبری می کردند. با سوت هایی که برایشان می زد گویی موسیقی را می نواخت که تک تک شان با نت های آن به وجد می آمدند و چنان بال و پرهای رنگارنگ خود را باز و بسته می کردند گویی رقص سماع انجام می دادند.

ننه خدیجه – مادرش – زن نحیف اما چابکی بود. دختر بزرگش، بچه اول خانواده بود – خدیجه –  به همین خاطر به ننه خدیجه معروف بود. اصغر بچه آخر بود و بقولی ته تغاری! خدیجه دو سال پیش، همسرش را از دست داده بود به همین خاطر، با دو بچه قد و نیم قد با مادرش و اصغر زندگی می کرد. برای گذران زندگی خیاطی می کرد تا خرج خودش و بچه هایش را در بیاورد در ضمن نمی خواست که بیشتر از این سربار مادر پیر و برادرش شود.

همه دلخوشی اصغر ننه خدیجه، دردانه ها و وروجک های خواهر بود البته که مادر و خواهرش را هم خیلی دوست داشت اما همیشه با هم سر این کبوترها، بگو و مگو داشتند.

عشق اصغر این کبوترهای جورواجورش بود مثل بچه های خودش ازشون مراقبت می کرد و باهاشون حرف می زد و ساعت ها از وقت اش را پشت خرپشته بالای پشت بام دوم با آنها می گذراند ولی خانواده از کارش عاصی شده بودند و هی به جونش نق می زدند که بجای رسیدگی به این پرنده ها بفکر زندگی ات باش ، تشکیل خانواده بده ، کار خودت رو انجام بده و …

از آنجایی که اصغر ننه خدیجه نجاری بلد بود می تونست از راه نجاری درآمد خوبی داشته باشه اما دل به کار نمی داد و با کبوترهاش مشغول بود. هیچکس اجازه رفتن سراغ کبوترها را نداشت فقط خودش باید سرکشی می کرد.

ننه خدیجه هم که پای بالارفتن از این همه پله را نداشت، هر روز ، همون گوشه حیاط به خاطر دل نوه هاش کمی آب و دونه میریخت تا پرنده ها به هوای آب و دونه بیان گوشه حیاط بشینن و بچه ها سرگرم شوند.

یک روز اصغر با کبوتری زیبا که دور پاهاش پر از پر بود، وارد خونه شد. بچه ها ذوق کنان جلو آمدند. دایی اصغر که خواهر زاده هایش را خیلی دوست داشت، لبه ایوان نشست و کبوتر زیبا را به آنها نشان داد و برایشان توضیح داد: به این کبوتر میگن کبوتر پاپر خیلی گرونه و البته دوست داشتنی …

بچه ها که از خوشحالی داشتن بال در می آوردند، وسط حیاط می پریدند و شادی می کردند.

دوردانه های اصغر، هر کدام مدل خاصی بود:  یکی طوقی بود چون دور گردنش مثل یک نوار قیطونی رنگی بود، یکی پاپر بود چون دور مچ پاهاش پر از پرهای قشنگ بود، یکی کبوتر چاهی … یکی کبوتر سفید … یکی کبوتر کاکل به سر … نوک حنایی … بعضی هاشون هم به خاطر نشونه حلقه هایی رنگی در پا داشتند مثل النگو.

توی زندگی، هر کسی دلش به یه چیزی خوش است. وقتی عاشق باشی فرقی نداره آدم باشه یا پرنده یا حتی ماشین و خونه و وسیله. عشق و علاقه به هر چیزی حس آرامشی در دورن آدم ها ایجاد می کند که با هیچ چیز دیگر براحتی جایگزین نمی شود. هر چقدر هم که ننه خدیجه و دیگران به جان اصغر غر می زدند ولی باز فایده ای نداشت چون او عاشق کبوترهاش بود و هیچ چیز نمی توانست لحظات آرام بخشی را که با آنها داشت برایش پر کند.

چه خوب است یاد بگیریم به دلخوشی های هم دست نزنیم و به خواسته های همدیگر احترام بگذاریم ، آرامش همدیگر را بهم نزنیم و برای حفظ آن تلاش کنیم.