ن وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ 
نون سوگند به قلم و آنچه مى ‏نویسند
خداوند سبحان در آیه اول از سوره قلم، به قلم سوگند یاد کرده و برایش حرمتی قائل شده همچنین برای آنچه که بواسطه آن نگاشته می شود.
بدین معنی که قلم و نوشتن از ارزش و اهمیت فراوانی برخوردار هستند.
انسانها همیشه مایل بوده اند با همنوع خود ارتباط برقرار نمایند پس با نقاشی، کنده کاری و نوشتن روی در و دیوار غارها این خواسته قلبی و هنر خود را را عرضه نموده اند.

در واقع نوشتن نه تنها دانش، ادبیات، تاریخ، اطلاعات و ارتباط جمعی را در بین افراد بشر به گردش در می آورد، بلکه در احوال فردی انسانها نیز بسیار اثر گذار و مفید فایده می باشد. از اینرو بین نوشتن و تمرینات خودشناسی رابطه تنگاتنگی وجود دارد و همیشه در کلاس های خودشناسی تاکید می شود که تمرینات بصورت مکتوب و نوشته شده باشند.

در پاسخ یه این پرسش که چرا تمرینات خودشناسی باید مکتوب باشند؟ به بررسی فوائد آن می پردازیم تا مطلب شفاف تر گردد:

فواید نوشتن در خودشناسی

از آنجایی که انجام هر عملی انگیزه انجام آنرا تحکیم می کند، در نتیجه هنگام انجام تمرینات رنجش زدایی، حسن جویی، واکنش سنجی و غیره با نوشتن، هم خودشناسی در ما تحکیم میشود هم عمل نوشتن.

بسیاری از رفتارها تا در ذهن ما باشند امکان تغییرشان را نداریم بنابراین با تمرین کتبی و نوشتن بهتر می توانیم نسبت به تغییر آن رفتار اقدام نماییم.

تا بحال به این نکته توجه کرده اید که چرا درگذشته به دانش آموزان تمرین مشق شب یا رونویسی از روی درس را می دادند؟

پاسخ این است: چون با نوشتن حافظه کوتاه مدت که حالت موقتی دارد به حافظه بلند مدت که دائمی است متصل می شود.

از این جهت در کلاس های نویسندگی هم استاد کلانتری همیشه توصیه دارند که از روی کتاب ها و متون داستانی بنویسید.

هنگام نوشتن ذهن منطقی فعال می شود و می توان بهتر فکر کرد و با مسائل منطقی برخورد کرد.

نوشتن کمک می کند که گنجینه کلمات و واژگانمان گسترده تر و وسیع تر شود و هنگام ارائه مطلب و سخنرانی فن بیان قوی تر و بهتری داشته باشیم. اصولا وقتی یک سخنران متن نوشته شده آماده ای داشته باشد حین سخنرانی تسلط بیشتری خواهد داشت.

نکته بسیار مهم اینکه زمانی که قرار است مطلبی را در یک بازه زمانی معین بیان کنیم، نوشتن کمک می کند که اهم مطالب را برای همان زمان مورد نظر آماده کنیم.

با نوشتن و کلاسه کردن مطالب می توانیم آنها را از روی حروف الفبا مرتب کنیم تا هنگام نیاز به راحتی به آنها دسترسی داشته باشیم.

با تمرین نوشتن مداوم ، مقاومت مان یا به عبارتی ترمزهای مان در نوشتن و همچنین تهیه دفترچه ساعتی کمتر شده و به طور کلی ذهن و فکرمان منظم تر می شوند.

نوشتن در تداعی معانی به ما کمک می نماید. بعنوان مثال وقتی یک مطلبی را می نویسیم، مطالب دیگری هم به ذهن مان می آید، این عمل در کار خودشناسی بسیار مفید است.

در امر نویسندگی هم نوشتن کلمات بصورت تداعی آزاد تمرینی است برای اینکه بتوانیم دایره لغات خود را وسیع تر نماییم.

در گذشته، هنگامی که می خواستیم شعری را حفظ کنیم، اگر آنرا می نوشتیم راحت تر می توانستیم آنرا به یاد بیاوریم در واقع بصورت یک واکنش از پیش تعیین شده عمل می کردیم که این یکی از تکنیک های بسیار مهم در خودشناسی است که نوشتن به آن بسیار کمک می کند.

هنگامی که درمورد رفتاری می نویسیم مثل اینست که فیلم آن واقعه و رفتار را می بینیم و در نتیجه می توانیم منصفانه تر و با عصبیت کمتر آنرا بررسی کنیم.

با نوشتن ذهن متمرکز شده و حافظه بهتر کار می کند در نتیجه بهتر با واقعیت روبرو می شویم.

تمرین نوشتن به ما آموزد که مطالب را بتوانیم بصورت ریشه ای بررسی کنیم و همه جوانب را در نوشتار خود ببینیم.

نکته بسیار مهمی که در خودشناسی با آن زیاد مواجه هستیم تخلیه ذهنی و درونی است که با تمرین نوشتن خیلی راحت می توانیم ذهن خود را از همه درگیری ها و فشارها آزاد و رها کنیم و زودتر به آرامش برسیم.

با تمرین نوشتن بنوعی درد دل می کنیم دقیقا مثل زمانی که با کسی صحبت می کنیم و آن شخص یا مشاور به حرفهایمان گوش می دهد و بعد آرام می شویم.

با نوشتن می توانیم  یک مسئله را بارها و بارها بررسی کنیم.

نکته بسیار مهم دیگری که در نوشتن می توانیم به آن برسیم قدرت بیان احساسات مان است. گاهی اوقات حرف دل خود را نمی توانیم به کسی بگوییم بنا بر این با نوشتن روی کاغذ بهتر می توانیم احساسات خود را ببینیم.

گاهی استفاده از کاغذ کاهی و دفترچه های باطله می تواند امری شوق آور باشد و کمک کند تا بیشتر و بیشتر بنویسیم.

یکی از محاسن نوشتن و تمرینات مکتوب این است که وقتی به یادداشتهای قدیمی مان مراجعه می کنیم متوجه می شویم که چقدر پیشرفت کرده ایم و همان باعث تشویق بیشترمان می شود.

معمولا وقتی مطلبی را می شنویم ممکن است زود آنرا فراموش کنیم، ولی وقتی که آنرا می نویسیم هم ممکن است به آن عمل کنیم و هم چیزی یاد می گیریم.

در مواجه با مشکلات و معضلات پیش آمده، می توانیم هر مسئله بغرنجی را به اجزاء آن تفکیک کنیم و بنویسیم. با نوشتن بصورت جزئیات، ذهن به راحتی و با کمترین اضطراب می تواند آنها را حل کند.

گاهی اوقات پیش آمده که برای نوشتن ترمز یا مقاومتی داریم که مانع از نوشتن ما می شود بعنوان مثال فکر می کنیم مطلبی را که می نویسیم حتما باید در کلاس یا جایی بازگو کنیم، در حالی که نوشتن فقط برای خودشناسی عمیق تر و سازنده تر خودمان است و هیچ اجباری به طرح آن در کلاس یا جای دیگری نیست.

یا بعنوان مثال به دلیل آنست که نگران می شویم که مبادا کسی آنرا بخواند.

کاری که می توانیم بکنیم این ست که دور از چشم دیگران آنرا بنویسیم و سپس پاره کنیم.

 استاد کلانتری: مطلبی رو بنویسید و بعد دور بریزید.

 

البته خودشان این عادت را ندارند و همه یادداشت هایشان را نگه می دارند.

مطلب دیگری که لازم دانستم دوستانه مطرح نمایم این است که متاسفانه در اکثر مواقع تاکید خانواده ها بر یادگیری دروس علمی است  و کمتر به یادگیری دروس ادبی توجه می نمایند، در نتیجه افرادی که با این دیدگاه پرورش یافته اند بشتر در امر نوشتن مقاومت و ترمز دارند.

امید که بتوانیم در امر نوشتن و خودشناسی مهارت های لازم را کسب نمایم.