مقایسه

«مقایسه» تمام زیبایی‌ها را تباه می‌کند.

این جمله‌ای است که استاد کلانتری در استوری اینستاگرام خود منتشر نمود و بدینوسیله مشوق خوبی برای نوشتن چند سطری در این مقاله شد.

برخی افراد، معمولا خود را با دیگران مقایسه می‌کنند. چرا؟

چون خودشان را آنگونه که هستند قبول ندارند، یا دچار خودکم ‌بینی هستند و یا برعکس آنقدر کمال گرا که همیشه «مرغ همسایه غاز است» و دیگران بهتر و بیشتر دارند و مدام خود را در یک سیکل معیوب گرفتار می‌نمایند.

برعکس، افرادی که خود را دوست دارند و آنگونه که هستند با تمام ضعف‌ها و قوت‌ها، توانایی‌ها و مهارت‌ها از «اعتماد به نفس» و «عزت نفس» بالایی برخوردار هستند و می‌دانند که اگر هم ضعفی یا نقصی دارند قابل رفع و اصلاح است و تلاش می‌کنند که روز به روز بهتر باشند و در جهت رشد و توسعه فردی خود قدم برمی دارند.

افرادی که عزت نفس پایینی دارند، دائم اوضاع و شرایط زندگی خود را با زندگی دیگران قیاس می‌کنند. خود را در سطح پایین‌تری می‌بینند و دیگران را بهتر و بالاتر و همین باعث حسادت آنها شده و ناخودآگاه باعث تخریب روابط درست انسانی و دوستانه آنها می‌شود.

در مراودات اجتماعی بخوبی نمی‌توانند مشارکت داشته باشند چون دچار ضعف شخصیتی هستند و مدام خود را کوچک و حقیر می‌شمارند.

از داشته‌هایشان لذت نمی‌برند چون به چشم‌شان نمی‌آیند و توانایی خود را نادیده می‌انگارند و تمرکزشان روی نقطه ضعف و آنچه که ندارند می‌باشد و همین مانع خوشبختی و رشد آنها می‌شود.

و بقول استاد،

مقایسه تمام زیبایی‌ها را تباه می‌کند.

چه کنیم که خود را با دیگران مقایسه نکنیم؟

بهترین کار این است که فهرستی از داشته هایمان بنویسیم و بابت هر کدام از آنها شکرگزار باشیم.

از خود بپرسیم آیا این چیزی که در وجود خود نمی‌یابیم و در دیگران می بینیم، چقدر اهمیت دارد؟ آیا برای زندگی مان ضروری است؟

تلاش کنیم خودمان را دوست داشته باشیم، به خود احترام بگذاریم و از مهارت ها و توانایی هایی که داریم به بهترین نحو استفاده کنیم و احیانا اگر ضعفی هم داریم آنرا با مهارت آموزی جبران کنیم و رفع نماییم.

خود را آنگونه که هستیم بپذیریم و بدانیم که هیچ چیز در زندگی ماندگار و ثابت نیست.

همه چیز در حال تغییر و تحول است پس از لحظات زندگی خود و داشته‌هایمان کمال لذت را ببریم و بهترین تلاش مان را برای بهتر شدن بکار بندیم تا موفقیت و خوشبختی را بدست آوریم.