چگونه عملگرا باشیم؟

“چگونه عملگرا باشیم؟”

در این مقاله می خواهیم به این سوال پاسخ دهیم.

حتماً برای شما هم پیش آمده، کاری را با انگیزه و انرژی فراوان شروع کرده‌اید اما بعد از مدتی، خیلی زود آن انرژی و ذوق اولیه، فروکش کرده و در نتیجه تمایل شما به انجام دادن آن کار هم از بین رفته، در نتیجه کار را نیمه‌کاره رها کرده‌اید.

قطعا، زمانی‌که انگیزه‌تان را برای کاری از دست می‌دهید، دیگر ضرورتی برای انجام دادن و ادامه کار، نخواهید دید.

همانطور که واقف هستید، برای انجام دادن هر کاری، نیاز به ایجاد محرکی داریم تا ما را وادار به عمل و اقدام نماید.

عملگرایی یعنی چه؟

عملگرایی، یعنی بدنبال چرایی مسئله بودن.

عملگرایی، یعنی انجام دادن کار از اولین اقدام تا آخرین مرحله.

نکته:

برای این‌که در انجام کارها، پروژه‌ها و برنامه‌های مان به توفیق برسیم لازم است جنب‌و‌جوش را به عملگرایی تبدیل کنیم.

وجه اشتراک جنب و جوش و عملگرایی:

دو فاکتور مهم در فرآیند جنب و جوش و عملگرایی مشترک است و آن صرف وقت و انرژی است.

وجه تمایز بین جنب و جوش و عملگرایی:

مهم ترین تفاوت اساسی بین عملگرایی و جنب و جوش این است:

عملگرایی، خروجی و نتیجه خلق می‌کند، اما جنب‌وجوش صرفاً یک تحرک و جابه‌جایی است، انرژی ما صرف می‌شود، زمان ما گرفته می‌شود، حتی ممکن است زمینهٔ کسب نتیجه هم فراهم شود اما به خود نتیجه نمی‌رسیم. در حالی که عملگرایی، خروجی، نتیجه و دستاورد برای ما به همراه می‌آورد.

در جنب و جوش وقت و انرژی خود را تلف می کنیم اما به نتیجه دلخواه نمی رسیم، صرفا فقط حرکتی کرده ایم بی حاصل.

برای اینکه موضوع عمل گرایی برایمان ملموس تر شود، لازم است به این پرسش پاسخ دهیم:

چه کنیم که کارها/ تمرین ها را بهتر انجام دهیم؟

در خودشناسی به منظور تقویت و بهبود روحیه خود، مثل آموختن هر کاری و مهارتی، نیاز داریم که روزانه تمرین کنیم و بعنوان پیشرفت سنجی، نتیجه حاصل از تمرین ها و اقدامات خود را بصورت کتبی و بطور منظم در دفترچه خود یادداشت نماییم.

اما گاهی، علی رغم اینکه می دانیم اینکار چقدر مهم و مفید است، مبادرت به نوشتن تمرین پیشرفت سنجی خود نمی کنیم و به عبارتی از نوشتن آن طفره می رویم.

برای اینکه از اهمال کاری و تنبلی خود جلوگیری نماییم و در واقع عمل گرا باشیم، اولین کار این است که در خود ایجاد انگیزه کنیم و برای این که این انگیزه قویتر شده و محرک عمل ارادی ما برای پیشرفت سنجی کتبی و منظم گردد، می توانیم از علائم یا مواردی بعنوان “یادآور” استفاده نماییم که با دیدن و یا خواندن و مرور آنها، شوق انجام تمرین و کار مربوطه را در ما بوجود آورند.

برخی موارد “شوق آور و یادآور” برای انجام کارها و تمرینات:

• نوشتن تمرین یا نکته خاصی بر روی کاغذ یادداشت و چسباندن برروی آئینه یا میزکار
• نوشتن تمرین مورد نظر در دفترچه ساعتی
• نوشتن لیست اهداف و برنامه ریزی دقیق و دردسترس قرار دادن آن لیست و مرور مکرر آن طی روز
• در دسترس قرار دادن کتاب های مفید و مورد علاقه جهت مطالعه آنها
• نوشتن مضرات یک عادت بد و مرور آن و گوشزد کردن فوائد و محاسن عادت یا کار خوب جهت جایگزین کردن با آن عادت بد و مضر

در واقع بوسیله این یادآورها، ضمیر ناخودآگاه خود را انباشته از تفکرات و تلقین های مفیدی می نماییم که خود به خود موجب ایجاد قوه محرکه و شوقی میشوند و ما را به طرف انجام عمل مفید می کشانند.

با دیدن و مخصوصا خواندن موارد پیشرفت و مرور مکرر آنها، تصویر ذهنی مثبت و جدیدی در ما ایجاد می شود که زمینه مساعدی است برای رفع سایر عادات ناپسند ما مثل تنبلی و اهمال کاری.

گاهی اوقات، ما برنامه‌ریزهای فوق‌العاده‌ای هستیم، اما دریغ از یک قدم اقدام و اجرا.

برخی افراد، آن‌چنان با جزئیات زیاد برنامه‌ریزی می‌کنند و به‌قدری برنامه پیچیده‌ای دارند که اصلاً ذهن شان برای اقدام فلج می‌شود.

ذهن این افراد ذره‌ای فضای خالی برای تحرک و بازیگوشی ندارد و اینجاست که برنامه‌ریزیِ‌ زیاد از حد، به ضرر این افراد تمام می‌شود و فرصت اقدام را از آن‌ها می‌گیرد.

بنابراین، سعی کنیم یک برنامه بهینه و معقول داشته باشیم، خیلی درگیر جزئیات ریز آن نشویم. همیشه قدم اول سخت است، کافی است دست به کار شویم، به‌مرور می توانیم برنامه خود را کامل‌تر کنیم.

توجه داشته باشید که بهترین و پیچیده‌ترین برنامه‌ریزی،‌بدون اقدام و عمل به هیچ دردی نمی‌خورد و فایده‌ای برای ما در بر نخواهد داشت.