فصل ا : مهرورزی

سوالاتی که می توانیم از خود بپرسیم:

  1. چرا مهر بورزیم؟
  2. چرا مهربان باشیم؟
  3. چرا باید خودم را دوست داشته باشم و به خودم مهر بورزم؟
  4. چه می شود اگر برای ارتباط بهتر با خودم بیشتر به خودم توجه میکردم و خودم را دوست می داشتم؟
  5. چه می شود اگر برای دوست داشتن دیگران تلاش بیشتری می کردم؟
  6. چه می شود اگر برای تسلط به روابط بیرونی، احساسات درونم را بهتر می شناختم؟
  7. چگونه می شود اگر برای شناخت دیگران بیشتر مهربان باشم؟
  8. چگونه می توانم مهر بورزم؟
  9. چگونه می توانم خودم را دوست داشته باشم؟
  10. چگونه می توان به برقراری ارتباط بهتر با دیگران تلاش کرد؟
  11. چگونه میتوان مهر اصیل را جایگزین نفرت کرد؟
  12. چگونه می توان عشق الهی را تجربه کرد؟
  13. چگونه می توان مهربان بود؟
  14. چگونه می توانیم دوستداشتنی تر باشیم؟
  15. چگونه می توانیم مهر بورزیم ولی مهر طلب نباشیم؟

 

 

 

فصل ۱ : مهرورزی

مهربانی واژه ای است تأثیر گذار در زندگی همه ما انسانها، مهربانی حیات بخش است، صلح و صفا و دوستی را جلا می بخشد و روح تازه در وجودمان میدمد. مهربانی حس همدلی، وفاداری و ایثار را در ما دوصد چندان می کند. یکی از تکنیک های بسیار کاربردی در خودیاری، مهربانی و مهرورزی است.  افرادی که مهربان هستند و بی دریغ مهرشان را نثار دیگران می نمایند، بسیار دوستنداشتنی تر هستند و در ذهن و خاطره ها ماندگارتر البته مهرورزی و مهربانی را باید حد و مرزی هم قائل شد چون افرادی که بی دریغ مهر می ورزند گاهی بدون توجه به این نکته بخودشان آسیب می رسانند و بقولی از خودشان بیش از اندازه مایه می گذارند و بعبارتی مهرطلب می شوند پس با خودشناسی صحیح یاد می گیریم که چگونه و به چه اندازه مهر و محبت کنیم و حق مطلب را ادا نماییم.

مهرورزی انواعی دارد: مهرورزی باخود، با همسر، با دیگران، با فرزندان و …

مهرورزی با خود تکنیکی است که لازم است همه بخصوص زن ها و مادران آنرا یاد داشته باشند. احساس آدمها در روزهای مختلف متفاوت است گاهی شادند، گاهی پرانرژی و قوی و بعضی اوقات هم بی حوصله و فرو رفته در لاک خود، کم حرف و عصبی. درک این نکته که در لحظه حالمان خوب است یا بد، نیازمند شناخت احساسات  خود است تا بتوانیم با  تمرین به وضعیت تعادل و نرمال برسیم. با نوشتن احساسات خود بطور روزانه می توانیم بیشتر در لحظه حال باشیم و احساسات خوب یا بد خود را لمس کنیم.

با مهرورزی به خود، کودک درون خود را در آغوش بگیریم و دست نوازش بر سرش بکشیم  تا حالش خوب شود و به آرامش برسد و دوباره شاد و سرحال گردد. منتظر نباشیم تا دیگران به ما توجه کنند و بخواهند حال بد ما را خوب نمایند، خودمان به خودمان کمک کنیم. چون وقتی حالت خوب است با همه مهربان هستی و دوستنداشتنی. پس مهرورزی باعث می شود خودت را بیشتر دوست داشته باشی بقول “کاترین پاندر” در کتاب “از قدرت عشق” وقتی مهر و عشق در درون ات جاری شود، تبلورش در بیرون تو غوغا می کند.